La 239ma festa delle Grazie si è conclusa con la tradizionale gara di poesia improvvisata in piazza. Dopo quella “a tres” del 2015 con Zosepe Porcu, Pepinu Donaera e Tzelestinu Mureddu, quest'anno gli organizzatori hanno preferito la competizione “manu manu” con Porcu e Bruno Agus.
Dopo le reciproche provocazioni nell'esordio senza argomenti prestabiliti, ai due aedi è toccato difendere “sa natura” e “s'iscèntzia”. Tra le diverse ottave, oltre alle questioni relative ai disastri ambientali e causati dall'uomo e non (centrali nucleari ma anche terremoti e tifoni) è stata anche affrontata una tematica di stringente attualità per la comunità siniscolese.
Porcu
Cara iscèntzia cumprende sas rejones,
a mi fagher isfidia non t'arrisches
Apo fatu sos paris e contones
e sas funtanas: bufende t'infrisches!
In su mare nch'apo postu sos pisches
e apo postu in chelu sos puzones:
ca (d)onzi èssere l'at su logu sou
non fato solu su cumbèniu touAgus
Apo nadu de mama soberana
ca si ses bona t'apo semper giutu,
però a boltas de frutos tenzo gana
e tue invece no mi nde das frutos.
E cando s'est sicada sa funtana
tando in terra iscavo sos putos:
nemmancu in sa sicagna no m'ingrogo
e s'abba dae suta ti nde 'ogoPorcu
Afetuosa e digna mama grata
'e sa natura pensat ogni iscuta,
e s'est s'iscèntzia unu pagu evoluta
ma no la podet bincher sa cumbata:
Ello s'abba chi nde bogas dae suta?
Mi deves narrer chie est chi l'at fata!
Già ti creia prus intelligente
l'at fata sa natura, pone in mente!Agus
Mi chi, natura, so pagu confusu
e invanu no la fetas custa gherra.
Su cuncetu de su chi naro aferra
sena narrer faeddos de pius(u):
Tue s'abba l'as posta suta 'e terra
ma deo nde l'apo 'ogada fin'a susu.
A fagher custu deo mi abbono
e nd'as de aju a mi narrer chi nonoPorcu
Tando la sigo pro calchi minutu
si cabu cheres ponner cun aficu:
Creio chi tenias raru frutu:
«de abistesa in sa mente ses ricu!»
Invetzes como lea pala e picu
in suta 'e terra pro fagher su putu.
De s'abba mia chilchende su donu
già nche la ses fininde a puntu 'onu!Agus
Deo s'iscèntzia difendo cun briu
e afronto su chelu cun s'inferru.
Dae unu monte apo tentu s'imbiu
de nd'ogare su metallu e su ferru;
s'abba 'e sa diga riservo in ierru
ca poi mi bisonzat in istiu
E custu est s'iscèntzia chi cumproat
mancari pro natura non pioatPorcu
Ma diat esser un'idea istramba
si s'abba dae chelu no est ruta;
a l'inserrare tue in un'iscuta
però nende si ses de s'abba bamba.
Pensa de issa puru calchi camba
est viagende, de su mare, in suta:
est proa de natura garantida
e non si misciat cun s'abba salidaAgus
Deo ti la torro bona de sabore
cun (d)ogni invenzione geniale.
Si b'at sicagna e non b'at temporale
no mi pones etotu in malumore:
ponzo in su mare unu dissaladore
e nde li 'ogo a s'abba su sale.
E ti la torro frisca dulche e sana
che chi esserat calende in sa funtanaPorcu
S'abba salida già ti paret lua
e gai l'as pulida caru amigu
Est cosighedda chi non nd'at abbigu
cunfront'a mie como ti la cua.
Deo de sale, pensa·bi un'azigu,
nche nd'apo postu fin'in conca tua
Si ses naschidu e as intelligèntzia
non sun(u) cosas chi at fatu s'iscèntzia
Il secondo tema, tradizionalmente meno serio del primo, ha visto i due improvvisatori difendere i ruoli de “su mariane” (Porcu) e de “su cane” (Agus). Non sono mancate le ottave di natura venatoria, e le vicissitudini positive e negative dei due animali (mariane lìberu ma a volte affamato, cane tzeracu ma sazio, per fare solo un esempio).
La dialettica tra i due canidi impersonificati nei poeti di Irgoli e Gairo è proseguita anche nelle duinas e nelle batorinas.
A concludere la gara de Sas Gràssias, come da tradizione, sos sonetes dedicati a Nostra Segnora.

